در بخش های اول و دوم از مبحث معرفی Spanning-tree به مواردی همچون لزوم وجود یک مکانیزم جهت کنترل مسیرهای موجود در توپولوژی لایه دو و همچنین چگونگی انجام این کار به اختصار اشاره کردیم. در اینجا قصد داریم بصورت کاملتر در مورد استانداردهای مربوط به پروتکل Spanning-tree صحبت کنیم.
برچسب: Root port
Spanning-tree چیست؟ – بخش دوم
در قسمت قبل در معرفی ابتدایی پروتکل Spanning-tree نکاتی در مورد علت نیاز به این پروتکل مطرح نمودیم و دریافتیم که علت نیاز به این پروتکل در شبکه های لایه دو، جلوگیری از ایجاد Loop در شبکه بوده و به این وسیله می توانیم مطمئن باشیم که در شبکه ما اختلالی از نوع Loop پیش نخواهد آمد. چراکه پیش آمدن Loop می تواند تمامی ارتباطات بر شبکه را دچار اختلال کرده و در شبکه های بزرگی که سرویس خاص و یا ارتباطات خاص بر روی آنها وجود دارد و یا اینکه شبکه سازمانهای حساسی مانند بیمارستانها و ادارات در صورتی که Loop داشته باشیم عواقب بسیار بدی در انتظار آن سازمان خواهد بود و می توان گفت عملا وجود شبکه در آن هیچ سودی نداشته بلکه زیان بار هم می باشد.
در ادامه در خصوص اجزای مختلف پروتکل Spanning-tree صحبتهایی داشتیم که در مورد Root Bridge و نحوه انتخاب آن مواردی را مطرح کردیم. اما بعد از انتخاب Root Bridge نیاز است تا مراحل مهمتری نیز اجرا گردند که در ادامه به آنها اشاره می کنیم:
Spanning-tree چیست؟ – بخش اول
زمانی که صحبت از شبکه های کامپیوتری و ارتباطات بین سوئیچ ها در سطح لایه دو و بالاتر از آن به میان می آید خیلی از افراد در زمینه بکارگیری امکانات مختلف جهت داشتن لینک های کمکی جهت جلوگیری از قطع شدن کل ارتباط در صورت بروز اشکال در یک لینک طرح های مختلفی را ارائه میکنند. البته این طرح ها در مواردی کارآمد هستند و در برخی موارد در صورتی که تمهیدات لازم در نظر گرفته نشود خود باعث بروز مشکل می شوند. اما چرا داشتن لینک های Redundant می تواند در برخی موارد خوب و در برخی موارد زیان بار باشد؟